شهر تهران كه از ديرباز و پيش از انتخاب آن به پايتختي در دوران قاجاريه به عنوان منطقهاي خوش آب و هوا و داراي باغات سرسبز شهرت داشت, با تمركز تشكيلات و سازمان هاي دولتي در آن به كانون پرجنب و جوش فعاليت اقتصادي و اجتماعي تبديل شده و بدين ترتيب به دوران تازهاي از حيات خود قدم گذارد.
اعتدال طبيعت و گستردگي اين فرش پر نقش در دامان مهربان البرز, اين امكان را فراهم آورده بود تا تراكم اوليه ناشي از رشد شهرنشيني, بر چهره شهر و آداب و شيوه زندگي ساكنان آن خدشهاي وارد نسازد اما طي دهه هاي بعد و در پي گسترش توام با شتاب روند شهرنشيني, مشكلات گوناگوني رخ نمود كه باعث اتخاذ تدابير ويژه و بهرهگيري ازترفند هايي در جهت ساماندهي فضاي سبز و پيشگيري از نابودي طبيعت درون شهري گرديد.